Aktualności z życia powiatu

 „Chcę mieć Was wszystkich”

Kochał analogowe, czarno-białe zdjęcia. Dziś w ten sposób na znak żałoby, jego podobiznę  publikują wszystkie lokalne media. Jacek Sokołowski zmarł nagle w swoim studio, niemal z aparatem w ręku, wśród tysięcy swoich zdjęć. Na samym wierzchu leżały portrety mamy i dwóch synów Czyżby to na nich spoglądał po raz ostatni?

Fotografia stała się sensem jego życia i towarzyszyła mu od początku do końca. Można powiedzieć – oglądał życie przez obiektyw. W szkole, na studiach, w pracy, w życiu rodzinnym i towarzyskim aparat był na pierwszym miejscu. Zawsze czekał na chwile, które trzeba zarejestrować. W tym obcowaniu ze sztuką najważniejszy był człowiek. Taki sam w Nowym Jorku, Montrealu, Rzymie czy pobliskim Stajkowie i Lubaszu. Dostrzegał ludzi, zatrzymywał się, rozmawiał i fotografował. Zjednywał ich sobie przyjaznym gestem, żartem i zawsze obecnym, szczerym uśmiechem. Miał w sobie niewyczerpalne zasoby ciepła i serdeczności. Trafiał do najzimniejszych serc w sposób niespotykany. Nigdy nie żądał niczego. Nie prosił, zawsze więcej dawał niż brał. Był w sferze życia i fotografii kimś zupełnie unikalnym. Nie zaakceptował cyfrowej fotografii. Mówił – życie nie jest zbiorem pikseli i tylko magiczny, światłoczuły materiał może oddać prawdziwe emocje. Po powrocie z Kanady, gdzie mieszkał przez 20 lat, zaczął praktycznie od zera nowe życie. Przyjechał by towarzyszyć w ostatnich chwilach ciężko chorej mamie. Potem już został. Jak dziś się okazało, na zawsze.

To były trudne lata. Nie potrafił odnaleźć się w polskiej, bezdusznej, marketingowej rzeczywistości.  Nie umiał i nie chciał rozmawiać o pieniądzach, zyskach i stratach. Był prawdziwym artystą, dżentelmenem. Mimo wszystko odnosił spektakularne sukcesy. Za granicą „wielkie”, tutaj „mniejsze” ale również zauważalne. Cieszył się z wysokiej nagrody w trzcianeckim „Portrecie” oraz z autorskiej wystawy „Mieszkańcy Stajkowa” w zabytkowym wiatraku w Dębem. Chciał sfotografować wszystkich mieszkańców swojej Małej Ojczyzny – gminy Lubasz. Kochał ich i mówił „Chcę mieć Was u siebie i pokazać całemu światu”… Nie zdążył. Pozostawił jednak tysiące zdjęć. Pracował dla urzędu gminy i powiatu, licznych placówek, instytucji oraz osób prywatnych – często bezinteresownie.  Będziemy o nim pamiętali zawsze, najserdeczniej i najlepiej jak można.

Piotr Keil