Aktualności z życia powiatu

Z Makuszyńskim na sztandarze

W Gębicach odbyła się uroczystość nadania  sztandaru im. Kornela Makuszyńskiego dla miejscowego Zespołu Szkół Specjalnych. W uroczystości poprzedzonej mszą świętą, wzięli udział fundatorzy sztandaru oraz zaproszeni goście – obecny był senator Mieczysław Augustyn. Wychowankowie placówki zrewanżowali się ciekawym programem artystycznym.

Podczas uroczystości, którą otworzyła dyrektor szkoły Alicja Kasperczak, przypomniano 65letnią historię powstania placówki oraz przedstawiono sylwetkę patrona szkoły. Kornel Makuszyński, to jeden z najpopularniejszych pisarzy dla dzieci. Urodził się w Stryju, a młodość spędził we Lwowie. Tu kształcił się w gimnazjum i studiował w Uniwersytecie im. Jana Kazimierza na Wydziale Filozoficznym. Przed I wojną światową pracował jako kierownik literacki Teatru Miejskiego. Lata wojny rzuciły Makuszyńskiego w głąb Rosji. Zwolniony z zesłania za poręką przyjaciół, powrócił do kraju, by po kilku miesiącach pracy artystycznej w Teatrze Miejskim we Lwowie ponownie i już ostatecznie opuścić to miasto. Do roku 1918 mieszkał w Kijowie i pracował jako kierownik literacki Teatru Polskiego Stanisławy Wysockiej oraz pełnił funkcję prezesa miejscowego Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy. W okresie kijowskim powstały jego pierwsze powieści. Wraz z odzyskaniem niepodległości zaczął się nowy, warszawski okres w życiu pisarza. W latach trzydziestych powstały najbardziej poczytne książki dla dzieci i młodzieży: "Przygody Koziołka Matołka", "O dwóch takich co ukradli księżyc", "Przyjaciel wesołego diabła", "Skrzydlaty chłopiec", "Wielka brama", "Wyprawa pod psem", "Szatan z siódmej klasy", "List z tamtego świata". Praca pisarska przeplatała się z wytężoną działalnością dziennikarską. Niemal we wszystkich poczytnych czasopismach ogłaszał felietony i recenzje, stając się jedną z najbardziej znanych postaci w polskim życiu artystyczno-towarzyskim Warszawy. Od roku 1934 drugim domem Makuszyńskiego stało się Zakopane, które za poczynione zasługi, nadało pisarzowi tytuł Honorowego Obywatela. Zespół Szkół Specjalnych w Gębicach – jak wyjaśniła podczas uroczystości dyr Kasperczak – związany jest z ostatnimi dziedzicami posiadłości Paliszewskimi. Oni to właśnie po II-ej wojnie światowej zmuszeni byli opuścić swój majątek w Gębicach i schronić się przed okupantem w Zakładzie Wychowawczym dla Dziewcząt Sióstr Samarytanek w Henrykowie, gdzie dotrwali szczęśliwie do końca wojny. Wróciwszy do swego majątku w Gębicach, zastali dom pusty lecz nie zdewastowany. Chcąc odwdzięczyć się siostrom Samarytankom za opiekę podczas wojny szczególnie w aktualnej sytuacji, gdy Zakład w Henrykowie został zupełnie zniszczony i siostry wraz ze swoimi wychowankami nie miały gdzie zamieszkać, sprowadzili je do siebie, do Gębic, co nastąpiło 7 kwietnia 1945 roku. Jednakże wkrótce w związku ze zmianą ustroju w Polsce Paliszewscy przestali być prawnymi właścicielami swej posiadłości. W tym czasie ówczesne władze powiatowe wyraziły zgodę na formalne zaistnienie Zakładu Wychowawczego Sióstr Samarytanek Benedyktynek dla  dziewcząt specjalnej troski z siedzibą w Gębicach, w pałacyku pozostawionym przez Paliszewskich. Szkoła specjalna w Gębicach mieściła się we wsi, w opuszczonym przez pastora budynku mieszkalnym, w tzw. pastorówce. Dyrektorem tej pierwszej szkoły specjalnej była Irena Lisiewicz, która funkcję swą sprawowała w latach 1946 - 1961. Jednocześnie w roku 1960 Zakład Wychowawczy przejęło Zrzeszenie Katolików „Caritas", Zarząd Główny w Warszawie. Zakład podlegał „Caritasowi" do roku 1989. W roku 1961 kolejnym dyrektorem Szkoły Specjalnej w Gębicach została Alicja Pituła. Mieszkankami Zakładu Wychowawczego były w tym czasie dziewczynki specjalnej troski z województwa poznańskiego. W roku szkolnym 1974/75 Szkoła Specjalna w Gębicach została przeznaczona dla dzieci upośledzonych w stopniu umiarkowanym i znacznym. Natomiast dziewczęta upośledzone umysłowo w stopniu lekkim wyjechały kontynuować dalszą naukę do Chełstu w pobliżu Czarnkowa. Zaczęto czynić starania w sprawie rozbudowy i modernizacji starego budynku szkolnego. Brak sali gimnastycznej, pracowni gospodarstwa domowego, a nawet toalet w budynku szkolnym uniemożliwiał realizację podstawowych zadań rewalidacyjnych, jednakże z powodu braku środków finansowych opracowany plan modernizacji nie został sfinalizowany. Kiedy  dyrektorem szkoły była Elżbieta Swadzyniak,  z inicjatywy dyrektora Zarządu Oddziału Wojewódzkiego „Caritas" pana Mieczysława Augustyna, założony został Społeczny Komitet Budowy Szkoły Specjalnej „Caritas" w Gębicach. Budowę nowej szkoły rozpoczęto 4 sierpnia 1988 r. i trwała do września 1990 r. W czasie tym dzięki staraniom Społecznego Komitetu, postawiono znaczną część budynku głównego oraz w stanie surowym,  salę gimnastyczną. Z uwagi na brak możliwości dalszego gromadzenia funduszy, budowę szkoły przerwano. Wznowiono ją w 1993 roku, a  09.09.1995 r. została ona oddana do użytku. I tak od 1995 r. Szkoła Podstawowa Specjalna w Gębicach zaczęła funkcjonować w nowym budynku. Z dniem 1 września 2000 r.  szkoła ta została przekształcona w Zespół Szkół Specjalnych w Gębicach. Dziś nasi uczniowie kształcą się na poziomie szkoły podstawowej, gimnazjum, szkoły zasadniczej i szkoły przysposabiającej do pracy. Biorą udział w różnego rodzaju konkursach, gdzie odnoszą sukcesy. Szkoła  posiada między innymi tytuły: Szkoła z Klasą, Szkoła z Prawami Dziecka, Szkoła bez Przemocy oraz Szkoła z certyfikatem Profilaktyki i Edukacji FAS. Kulminacyjnym punktem nadania sztandaru jest ceremonia symbolicznego wbijania gwoździ. Dokonali tego kolejno fundatorzy: starosta Wiesław Maszewski, dyrektor Andrzej Krojec w imieniu senatora Henryka Stokłosy, Sławomir Jaroszewicz ZO PZŁ, nadleśniczy Maciej Strawa, Leszek Jessa z Nadleśnictwa Krucz, Miron Skrzeczkowski „Mirtech”, Krzysztof Dąbkowski – Rada Rodziców, Izabela Rybarczyk – Rada Pedagogiczna i Krystyna Mróz – „Budkonsult”. W dalszej części uroczystości szereg gości (w tym sponsorzy) otrzymało tytuły „Przyjaciel szkoły”. W okolicznościowych przemówieniach wielu prelegentów wspominało początki placówki. Mówili o nich senator M. Augustyn, pierwszy starosta powiatu Feliks Łaszcz oraz dyrektor Jan Palacz. W ciepłych słowach o szkole wyrażali się przedstawiciele oświaty – między innymi wicekurator Dorota Kinal. Podniosłym momentem było przekazanie sztandaru z hasłem „Mądrym być to wielka sztuka, ale dobrym jeszcze większa”. Z rąk starosty powędrował on do dyrektor szkoły i dalej do młodzieży, której przedstawiciele złożyli nad nim ślubowanie.  Uroczystość zakończyło przedstawienie, w którym wychowankowie placówki pokazali się w przebojach znanych wykonawców światowych scen oraz pokazach tanecznych.

Piotr Keil