Aktualności z życia powiatu

 Festyn już na nowej scenie

W Drawsku zakończył się XIII Odlotowy Festyn Grzybowy pod nazwą „Grzyby, las wokół nas”. Punktem kulminacyjnym imprezy było oficjalne otwarcie nowego amfiteatru. Chrzest w postaci deszczu nie wystraszył ani gości, ani mieszkańców.

„Grzybobranki” – bo tak nazywa się doroczny festyn turystyczno-przyrodniczy w Drawsku – są od lat sztandarową imprezą gminy. Położenie Drawska skłania do inwestowania w turystykę. Lokalizacja przy Noteci, obszary leśne oraz malownicze wsie są niewątpliwą atrakcją dla odwiedzających region turystów. W ubiegłym roku oddano do użytku przystań wodną „Yndzel”. W bieżącym, przekazano mieszkańcom amfiteatr, który mógłby stać się wizytówką niejednego kurortu. Jego budowę rozpoczęto w 2011 roku w miejscu starego obiektu o podobnym przeznaczeniu. Dziś miejsce zmieniło się nie do poznania. Do przeprojektowanej sceny dobudowano wygodne pomieszczenia socjalne, handlowe oraz kawiarenkę. Widzowie mają do dyspozycji obszerną widownię, ciągi komunikacyjne i parking. Inwestycja kosztowała blisko 1,2 mln złotych. Niemal połowę stanowiło dofinansowanie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Oficjalne otwarcie amfiteatru wpisano w „Grzybobranki”. Przecięcia wstęgi dokonali: poseł Romuald Ajchler, Marek Czaplicki z Urzędu Marszałkowskiego w Poznaniu, wykonawca Dariusz Dorna,  Szymon Helwich przedstawiciel młodzieży i mieszkańców oraz gospodarze uroczystości wójt Marek Tchórzka i przewodniczący RG Andrzej Maciaszek. Podczas oficjalnych przemówień w imieniu samorządowców, gratulacje oraz życzenia, by obiekt jak najlepiej służył gminie, złożył Starosta Czarnkowsko-Trzcianecki Wiesław Maszewski. W programie festynu przez scenę przewinęło się kilkudziesięciu wykonawców. Goście, prócz licznych miejscowych zespołów, obejrzeli koncert Teresy Werner z TV Silesia, a także gwiazdę wieczoru, którą była grupa rockowa „Video”. Niewątpliwymi atrakcjami stały też zawody sportowe, wesołe miasteczko oraz kulinaria  połączone z „Wielkim gotowaniem zupy grzybowej”.

Piotr Keil