Aktualności z życia powiatu

Tym razem rzeźba

"Dotyk" i "Przemijanie" to  prace, którym  przyznano najważniejsze nagrody  na VI Salonie Wielkopolska 2007 w Czarnkowie. Do konkursu zgłoszono 160 prac 67 autorów. Nagrodzone, oraz najciekawsze z nich można oglądać w Muzeum Ziemi Czarnkowskiej przy ulicy Wronieckiej.

Organizatorami  Salonu są od początku jego istnienia Miejskie Centrum Kultury w Czarnkowie oraz Zarząd Krajowy Związku Artystów Plastyków w Pile. Patronują mu od lat Marszałek Województwa Wielkopolskiego oraz Wojewoda Wielkopolski. Swoje nagrody fundują też corocznie przedstawiciele władz samorządowych i administracyjnych z Piły i Czarnkowa.  Zainteresowanie konkursem jest duże, organizatorzy nie zamykają drzwi przed artystami spoza Wielkopolski. Prace napływają z całego kraju; podnosi to rangę oraz prestiż Salonu, który już dziś można by nazwać krajowym.

Nadesłane prace oceniło 5 osobowe jury, któremu przewodniczył Marcin Berdyszak prorektor Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Profesor Berdyszak jest też cenionym artystą, którego prace były wystawiane niemal na całym świecie m.in. w USA i Japonii.

W tym roku komisja do salonu Wielkopolska  zakwalifikowała prace 40 artystów. Największą ich część stanowiły obrazy, ale nie tylko, rzeźba, tkanina, instalacja przestrzenna, to również formy, które znalazły się wśród  prezentowanych i nagrodzonych prac.

Największe uznanie w oczach jury – ale i też zgromadzonej na wernisażu  publiczności -  zdobyła rzeźba Arlety Eiben zatytułowana "Dotyk". Ciekawie skomponowana z piaskowca i polerowanego drewna rzeźba, okazała się przebojem wystawy. Czy można bowiem przejść obojętnie obok dzieła, które tak sugestywnie pyta o relacje między materią, człowiekiem, życiem,  myślą?

Autorka pochodzi z Szamotuł. Jest absolwentką poznańskiej ASP, zajmuje się malarstwem, rysunkiem, grafiką i rzeźbą. Gra też na skrzypcach i fortepianie. Pracowała w lokalnej prasie oraz w wojsku. Pisze też wiersze, interesuje ją rodzina (ukończyła Studium Rodziny na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu). Prace Arlety Eiben doceniono na wielu krajowych i międzynarodowych konkursach oraz wystawach. Możemy być dumni, że dwie z nich mamy możliwość obejrzeć w tym roku Czarnkowie i dziś porozmawiać z autorką o sztuce.

P.K. Jak  trafiła Pani z ASP do wojska? To nietypowy etap kariery.

A.E. Praca w MON dodała mocy i stanowczości nie tylko mi, ale też moim pracom. To co nietypowe często czyni życie ciekawszym i ubogaca. Jak pisał Ojciec Święty Jan Paweł II w "Liście do artystów": "…zadaniem każdego człowieka jest być twórcą własnego życia: człowiek ma uczynić z niego arcydzieło sztuki."  To, co zadziwia może być twórcze, a ludzie ciekawi świata nie chodzą typowymi drogami. Kontrasty są konieczne do istnienia: podobnie jak muzyka potrzebuje ciszy, tak wszystko inne potrzebuje swojego przeciwieństwa. W Wyższej Szkole Oficerskiej miałam znakomite warunki dla rozwoju  - oryginalny klimat i poczucie bezpieczeństwa potrzebne do tego, by dobrze wykonywać swoją pracę. W tamtejszej pracowni i w tamtym czasie powstało sporo ciekawych prac malarskich i rzeźbiarskich. Uczestniczyłam w wielu plenerach organizowanych przez Ministerstwo Obrony Narodowej, m.in. Węgry i Rumunia. Przyczyniłam się też do utrwalenia tradycji wojskowych projektując Sztandar Uczelni oraz Odznakę Pamiątkową, z czego jestem dumna.

 P.K. Zajmuje się Pani kilkoma dziedzinami sztuki, także muzyką, czy nie rozprasza to Pani działalności. Nie ma Pani ochoty na specjalizację?

A.E.Trudno sobie odmówić przyjemności pracy z kolorem, pracy w przestrzeni, poszukiwania rytmów i piękna w wielu dziedzinach. W zależności od nastroju, od tego co chcę wyrazić chwytam za różne narzędzia – za pędzel bądź za dłuto. Owszem, jako dziecko grałam na skrzypcach i pianinie – i dziś czasem usiądę do klawiszy. Często przy pracy słucham utworów, które dają mi natchnienie. Muzyka ubogaca mnie wewnętrznie i krystalizuje. To, co dopełnia, nie może rozpraszać.

P.K. "Dotyk" wzbudził na Salonie 2007 niemałe zainteresowanie. O co tutaj chodzi? Pytało wiele osób. Może Pani opowiedzieć o tym naszym czytelnikom?

A.E. O co chodzi w "Dotyku"? A co to jest dotyk? Na jak wielu płaszczyznach można go poczuć? Co robi z nami, z innymi, co powoduje? A jeśli go nie ma? Może być też przez innych niezauważony, bo jest tajemnicą. Albo tak brutalny, że nikt nie chce patrzeć. Nie mówię teraz o rzeźbie, o mojej pracy. Chcę tymi pytaniami powiedzieć, że zostawiam puste miejsce dla odbiorcy, na które może postawić swoją stopę. Myślę, że przekaz jest wyraźny i nie potrzeba wielu słów. Sztuka mówi sama za siebie. Przede wszystkim zachęcam do obejrzenia wystawy.

P.K. Nad czym pracuje pani obecnie?

A.E. Kilka dni temu zakończyłam pracę nad statuetką dla Festiwalu Filmowego odbywającego się w Warszawie. Jest to odlew z brązu o ciekawej symbolice i oryginalnej formie.  Obecnie pracuję nad cyklem "Ślad". Są to rzeźby z piaskowca i metalu, a mówią o drogach, powrotach i rytmie. W pracowni malarstwa powstają obrazy, których temat pozostawiam na razie tajemnicą.

Rozmawiał Piotr Keil

Arleta Eiben i "Dotyk"

Nagrodzeni:

Grand Prix – Nagroda Marszałka Województwa Wielkopolskiego dla Arlety Eiben za pracę "Dotyk"

Nagroda Starosty Czarnkowsko Trzcianeckiego dla Stanisława Wojcieszaka za pracę  "Przemijanie"

Nagroda Starosty Pilskiego dla Mariana Furmaniaka za pracę "Tancerka"

Nagroda Burmistrza Czarnkowa dla Magdaleny Hoffman za pracę "Szut Tears Gate"

Nagroda Prezydenta Piły dla Jędrzeja Stępaka za pracę "Świątyna"

Nagroda Komendanta Centralnego Poligonu Lotniczego w Nadarzycach dla Janusza Argasińskiego za pracę "Odchodzę"

Wyróżnienia przyznano Stanisławowi Pęgowskiemu, Grażynie Rębacz i Jolancie Gierszewskiej.